In 1978 componeerde Morton Feldman 'Why Patterns?', een werk voor fluit, piano en klokkenspel, waarin elk instrument een eigen identiteit heeft. Deze uitgesproken timbres versmelten tot een unieke klankwereld. Het Collectief vroeg de componisten David Fennessy en Jean-Luc Fafchamps om nieuwe stukken voor deze bezetting te creëren, die de muzikale en filosofische diepgang van Feldmans werk verder verkennen.

Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is.

Dat dit spreekwoord ook geldt in de muziekwereld behoeft niet veel uitleg. Elk instrument heeft zijn eigen karakter, zijn voorkeuren, zijn nukken...

In de traditionele kamermuziek zien we dat componisten toch vooral op zoek gaan naar gelijkenissen. Strijkkwartetten, blaaskwintetten en pianotrio's blijven netjes binnen de grote instrumentale families, een homogeen klankbeeld is het doel.

In de jaren twintig van vorige eeuw richtte Arnold Schönberg samen met zijn discipelen Alban Berg en Anton Webern het ‘Verein für musikalische Privataufführungen’ op. Deze concertvereniging nam bewust afstand van het officiële, conservatieve muziekleven. De programmatie bestond dan ook vooral uit recent werk dat van de grote podia geweerd werd. Omdat de Verein geen orkest ter beschikking had, ontstonden in die tijd een grote hoeveelheid arrangementen voor klein ensemble.