In een verhaal van de Turkse dichter en schrijver Nazim Hikmet zit een zekere dokter Littman te staren naar een hart in een bokaal. Hij probeert zich daarbij het amoureuze leven van de eigenares van het hart, madame Tchabaï, voor te stellen en begint enkele liefdesliedjes te brommen.

In 1978 componeerde Morton Feldman 'Why Patterns?', een werk voor fluit, piano en klokkenspel, waarin elk instrument een eigen identiteit heeft. Deze uitgesproken timbres versmelten tot een unieke klankwereld. Het Collectief vroeg de componisten David Fennessy en Jean-Luc Fafchamps om nieuwe stukken voor deze bezetting te creëren, die de muzikale en filosofische diepgang van Feldmans werk verder verkennen.

Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is.

Dat dit spreekwoord ook geldt in de muziekwereld behoeft niet veel uitleg. Elk instrument heeft zijn eigen karakter, zijn voorkeuren, zijn nukken...

In de traditionele kamermuziek zien we dat componisten toch vooral op zoek gaan naar gelijkenissen. Strijkkwartetten, blaaskwintetten en pianotrio's blijven netjes binnen de grote instrumentale families, een homogeen klankbeeld is het doel.